Een bijdrage als onderzoeker én als hardloper.

Drs. ir. Jennifer Jongen (30): “Ik doe onderzoek naar het effect van zuurstoftekort tijdens operaties in tumorcellen bij darmkanker. Het doel van het onderzoek is om te kijken of we dit zuurstoftekort kunnen gebruiken om de kankercellen te elimineren en uitzaaiingen te voorkomen.

Want het zijn juist de uitzaaiingen – bijvoorbeeld in de lever – waar veel darmkankerpatiënten in een later stadium van de ziekte aan overlijden. Na 3,5 jaar onderzoek, zijn we hierin nu heel ver gekomen: we kunnen zuurstoftekort inderdaad gebruiken in combinatie met specifieke medicatie om te voorkomen dat cellen op tilt slaan en uitzaaien. Dit inzicht is heel belangrijk. Er zitten nog heel veel stappen tussen nu en het moment dat het toegepast gaat worden. Maar de resultaten van dit onderzoek zijn een belangrijke stap in de juiste richting in de race tegen kanker.

 

Onderzoeker maar ook hardloper


Hardlopen doe ik al heel lang, al vanaf m’n 17e. Ik ben opgegroeid in Loon op Zand, bij de Loonse en Drunense duinen. Dat is een heerlijke plek om hard te lopen. Toen is de liefde voor hardlopen begonnen. Voor mij is het echt een manier om m’n hoofd leeg te maken, om een beetje stilte in m’n hoofd te krijgen en de drukte van de dag achter me te laten.

Toen ik werd benaderd door KWF en kennismaakte met het concept Team KWF hoefde ik niet lang na te denken of ik meedeed. Ik vind het heel bijzonder dat er zoveel mensen gaan hardlopen voor het onderzoek dat ik doe. En voor velen is dat echte een uitdaging; dan moet ik ook de uitdaging met mezelf aangaan als hardloper maar ook als onderzoeker. In de races voor Team KWF en eigenlijk ook in de race tegen kanker. Aan beiden loop ik mee.

 

Een gezamenlijk doel

Het mooie van hardlopen met Team KWF is dat eigenlijk iedereen op die manier een bijdrage levert. En dat gezamenlijke doel, dat voel je aan de start. Je kan niks als iemand ziek is in je omgeving, je voelt de onmacht. Je staat met je rug tegen de muur en het voelt alsof het als los zand tussen je handen wegglijdt. Elk handvat dat je kunt aangrijpen om nog enige invloed te kunnen hebben pak je met beide handen aan. En dat samen met mensen die hetzelfde meemaken. Ik vind het zo mooi om te zien dat we met z’n allen het geloof houden: we komen stapje voor stapje dichterbij.”

Ren ook mee in Utrecht